Bestaan – poëzie

Ik besta bij het golven van het water
het geluid van de mus
de zon die mij kust.

Ik besta bij de aanblik
van het wuivend gras
het zijn van de hond
de verrijzenis van de morgenstond

Ik besta simpelweg,
bij het kiemend koren, de dauw, het graan
enkel – en alleen – is er geen bestaan.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.