Haas(t)je

Er was eens ……
een hazenkerel in het veld,

Die trok eropuit naar de wijde wereld. Daar spitste hij zijn ranke oren. In de hoop de antwoorden op zijn vragen te horen. Zo rende hij van hot naar her. Vlakbij huis en ook heel ver. Toen kwam dan eindelijk de tijd van zijn eerste grijze haren en het moment dat hij was uitgereisd. Zo streek hij neer op de plek die goed voelde. Toen hij zag waar hij was belandt, terug op start zijn geboorteplek, bulderde hij het uit van de lach, sprak hardop uit; ‘nu ben ik echt het haasje’ en daarop doofde zijn kaarsje.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.